Lost Dreams;

 

 Tomorrow is very late,

I must draw her picture,

  ؟Where are my dreams?

My perspective is very dark!

 

Ironically,

I saw her expression,

It was no imagination,

She was writing on the board.

(Human is no wolf for Human)

(Human is god for Human)

Then I saw her tears,

 

Where are my dreams?

Tomorrow is very late,

Her picture smiled,

Woman is life,

Life is beautiful,

 

When I opened my eyes,

My lips were shaking,

 

 

8 March 2009

1^st Makrorayan Kabul

 

 

 

 

همهمه ی­سبز

          همهمه‌ی سبز

«در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد»

عشق در همهمه­ی سبز وجودم گل کرد؛

ونیازی که در آن ناز خداوندی بود

بال پرواز مرا تا به فراسو وا کرد؛

و در آن قبه­ی نور

چشم مستِ تو به آیین وفا می­فرمود:

به صفای تو قسم

تو نمازِ نفسِ گرم منی؛

و من از گرمیِ چشمِ تو سراپا گرمم

آتش عشق عجب شعله و شوری دارد

  چشمه‌ی جان من از چشم تو شد چشمه‌ی نور

قبله‌ي قلب منی

*  *

عشق در همهمه‌ی سبز وجودم گل کرد

قبله و سجده و سجّاده همه،

با نگاهِ تو چنان مست شدند

که « زعهدِ طربم یاد آمد»

«حالتی رفت که محراب به فریاد آمد»

*   *  *

قبله‌ی قلب منی

 

لبخند خدا

                                لبخند خدا

من چه می­دانم

                     مسجع چیست یا مرسل

گوش دل از «نفثة المصدور» لبخندِ شما مملوست

در نگاهت «کشف الاسرار» دگر پیداست

«روضه­ی خلدبرینِ» قامتت را می­ستایم من

در «بهارستان» عشقت،

      سوز دل با «هفت اورنگِ» دگر گل کرد

از «گلستان» صفا یک صفحه جانم؛

                                            جانَ جانانم قرائت کن

با سرانگشتان زیبایت،

                    ورق زن دفتر دل را

نام این آشفته شاگردِ شما پیداست

کلک خطاطِ ازل با خط نستعلیق بنوشته­ست

                *    *    *

من نمی­دانم مسجع چیست یا مرسل

شعر منثور نگاهت کرده مسحورم

تا فراسوی جنون پر می­کشم هردم

مات و مبهوت و غزل آوا

با صدای گرم و گیرا  می­کنم انشا:

من نمی­دانم مسجع چیست یا مرسل؛

                                           می­دانم

                                           می­دانم

                                           می­دانم

بر لبانت واژگان عشق می­رقصند

در صفایت مستیی صبح ازل پیداست

در نگاهت موج لبخندِ خدا جاری­ست

جاودان در آزمون عشق،

با صدای آبی لبریز از دریا

گرم و گیرا می­کنم انشا:

با سرانگشتان زیبایت،

                    ورق زن دفتر دل را

نام این آشفته شاگردِ شما پیداست

کلک خطاطِ ازل با خط نستعلیق بنوشته­ست

     *    *    *

من چه می­دانم

                     مسجع چیست یا مرسل

 

 

 

 

 

 

 

 

این دلستان نیست...

 

من کیَم؟

شاگردتان،

استاد من!

گوش دل را با سرانگشتان زیبایت نوازش ده

من نمی­دانم چرا دل غرق در چشمان زیبای شما گشته­ست

بیستون سینه ام از عشق تان هر لحظه میلرزد

کوهکن آسا سرود وصل می­خوانم

***         ***

هـــــای مردم!

عاشق استاد خود گردیده شاگردی

او سرود «بشنو از نی» را کند تقطیع

فاعلاتن، فاعلاتن، فاعلن را می­کند انشا

او نمی­داند که موجِ اشتیاق دل،

شرحه شرحه می­چکد از چشم فریادم؛

                                              فرهادم

عشق شیرینش چنان با شیره­ی جانم درآمیخته­ست

کز نگاهش دل نیستانِ جنون خیز است

از جنون بیخودی،

تقطیعَ دل را می­کنم تکرار:

«سینه خواهم شرحه شرحه از فراق

تا بگویم شرح دردِ اشتیاق»

سینه خواهم، فاعلاتن

تابگویم، فاعلاتن

شرحه شرحه شرح دردم را سرشکِ گرم و گلگون می­کند انشاد:

های ای استاد من،

            استاد من،

            استاد!

من نمی­دانم چرا دل غرق در چشمان زیبای شما گشته­ست

عاشق استاد خود گردیده شاگردی

دل گنهکار است

یا دلدار؟

من نمی­دانم

نمی­دانم

نمی دانم

می­دانم،

سزاوارست

سلّی و صفر و سکوتِ سرد تان را،

                                               با تمام جان خریدارست

****         ****

خنده های دوستان خسته­ی همدرس

رشته­ی فریاد دل را می­کند تقطیع:

دیوانه­ست!

دیوانه­ست!

دیوانه­ست!

بی ادب را با لگد تنبیه باید کرد

***   ***

گوش من را با سرانگشتان زیبایش کشید و با تبسّم گفت:

فاعلاتن فاعلن آری

صفر و سلّی را سزاواری

این دلستان نیست، دانشگاه­ست

کوهکن در بیستون عقل محجوبش بود بهتر

واژه­ی «اخراج»؛

                   جانم را چنان لرزاند

کز هراسش خواب از چشمان خون­آلود من پر زد

تختخوابم بود و اشک و آه

آه و اشکم را کنم تقطیع:

فاعلاتن، فاعلاتن، فاعلاتن را فرو بگذار

عاشق استاد خود گردیده شاگردی

***      ***

من کیَم؟

من کیستم؟

شاگردتان استاد!

عشق شیرین شما را؛

     جاودان فرهاد

***        ***

هــــای مردم!

عاشق استاد خود گردیده شاگردی